در دل شهری به دور از قصه ها..
آدمک تنهای تنها..بی صدا..
آدمک..در این دیار آشنا هم غربت است..
در دل مردمان این دیار هم نفرت است..
آدمک..اینجا هم اینان به دور از آدمند..
این غریبان به ظاهر آشنا..با ستم با بی ستم ها عادتند..
راز بودن در درون این دیار تنهایی است..
بی شکستن از مردم و زین رو زگار..تنهایی است..
من و من ما می شویم بی هیچ کس..
نه نیازی به تو و نه هیچ کس..
در خودم تنها شکستن بهتر است..
آدمک اینجا..هر رفیقی را خنجری هست بدست..
جزو تازه ترین شعراییه که گفتم..
حتما نظرتون و بگین..
ممنونم..
|
+| نوشته شده توسط
ati در پنجشنبه 6 اسفند1388
|